กาลครั้งหนึ่ง มีนครอยู่นครหนึ่ง และมีกษัตริย์ครองนคร
กษัตริย์ทรงโปรดปรานการท่องป่าล่าสัตว์เป็นอันมาก
กษัตริย์ทรงมีมหาดเล็กคู่ ใจเป็นที่ปรึกษาอยู่คนนึง
วันหนึ่งได้เกิดกบฏขึ้นภายในพระนคร มีคนลุกฮือ ขึ้นจะ
โค่นอำนาจกษัตริย์
ซึ่งก็มีแววจะชนะซะด้วย เมื่อกองทัพกบฏประชิด เมือง
กษัตริย์ก็ได้ปรึกษากับคนสนิทเป็นการใหญ่
ซึ่งรวมไปถึงมหาดเล็กคู่ ใจของเขาด้วย กษัตริย์ถามว่า

"เจ้าคิดยังไงกับเรื่องนี้"
"ดีพะยะ ค่ะ"
"ดียังไง"
"สถานการณ์เวลานี้แม้จะดูไม่สู้ดีนัก แต่อย่างน้อยเราก็จะ ได้รู้ว่า
ใครบ้างที่จะจงรักภักดีกับเรา ใครที่คิด
จะแปรพรรคไปด้านโน้น ซึ่งหากเรา
ปราบกบฏครานี้ลงได้ ท่านก็จะเหลือแต่ลูกน้องที่จงรักภักดีกับ ท่าน
ทำให้ไม่ต้องกังวลพระทัยอีกต่อไปพะยะ
ค่ะ"
"อืม นั่นสินะ"
หลังจากนั้นกษัตริย์ก็มีกำลังใจเป็นอันมาก และปราบกบฏลงสำเร็จ
หลังจากนั้น ไม่นานพอย่างเข้าหน้าฝน
ฝนก็ตกหนักจนท่วมลามเข้าในพระ
นครทำให้การคมนาคม ติดขัด ไม่สามารถเดินทางออกนอกพระนครได้
กษัตริย์ที่ปกติจะออกป่าล่าสัตว์ก็ เกิด
อาการหงุดหงิด
กษัตริย์ก็ปรึกษามหาดเล็กอีกครั้ง

"เจ้าคิดยัง ไงกับเรื่องนี้"
"ดีพะยะค่ะ"
"ดียังไง"
"ถึงแม้ตอนนี้เราจะไม่สามารถ สัญจรไปไหนมาไหนได้ ก็ไม่เป็นไรพะยะค่ะ
เนื่องจากตอนนี้เป็นหน้าฝน
อย่าง ไรเสียการเสด็จออกป่าก็คงไม่สนุก
เป็นแน่แท้ และเป็นการดีเสียอีกที่พอน้ำ ลด
เกษตรกรเราก็จะได้ทำการเพาะปลูกได้ผลผลิตงอกงาม และ
สามารถกักตุน เสบียงได้ในยามจำเป็น
พะยะค่ะ"
"อืม นั่นสินะ"
พอเสร็จสิ้นหน้าฝนและ น้ำลดแล้ว
กษัตริย์ก็ทรงออกป่าล่าสัตว์ตามที่พระองค์ชอบเหมือนเดิม ซึ่ง มหาดเล็ก
คนเดิมก็ติดตามไปด้วย แต่แล้ว
ขณะที่พระองค์ทรงอยู่บนหลังม้า ปลอกพระขันธ์หรือมีดพกที่เหน็บเอว
ได้รั่วทำให้มีดหล่น เฉือนนิ้วก้อย ของ
กษัตริย์ขาดไปต่อหน้าต่อตา
กลายเป็นคนนิ้วด้วน กษัตริย์จึงถาม มหาดเล็กเช่นเดิม

"เจ้าคิดยังไงกับเรื่องนี้"
"ดีพะยะค่ะ"
"ดียัง ไง หา(ใส่อารมณ์โกรธสุดๆ))"

"ยังไงก็ดีกว่าตายพะยะค่ะ"

กษัตริย์ โกรธเลือดขึ้นหน้ามาก
สั่งทหารนำมหาดเล็กคนนั้นไปขังลืมในคุกขี้ไก่

และแล้ว 10 ปี ผ่านไปกษัตริย์ได้ออกล่าสัตว์เหมือนเดิม
ขณะที่มหาดเล็กก็ยัง ถูกลืมอยู่ในคุกขี้ไก่เหมือนเดิม ครานี้เป็นโชคร้ายของกษัตริย์เมื่อ
เข้าป่า ไปเจอกับเผ่ากินคน ซึ่งมีจำนวนมากกว่าจำนวนทหารที่ติดตามไปด้วยมาก
ทหารทั้ง หมดจึงถูกจับ
และถูกต้มกินเป็นๆหมดเกลี้ยง
จนเหลือแต่กษัตริย์คนเดียว เมื่อเผ่ากินคนเตรียมจะเชือดกษัตริย์ลงหม้อ
ได้สังเกตเห็นว่ากษัตริย์ไม่มี นิ้วก้อ
ยเท้า ซึ่งทางเผ่ากินคนได้มีความ
เชื่อถือว่าเป็นตัวกาลกินี กิน เข้าไปแล้วจะเกิดภัยพิบัติใหญ่หลวงแก่เผ่า
จึงสั่งปล่อยตัวกษัตริย์ไปซะ
กษัตริย์ดีใจมาก
เมื่อกษัตริย์ดีใจที่รอดตายกลับเมืองได้ จึงนึกถึงคำ เมื่อ 10
ปีก่อนของมหาดเล็กคู่ใจ จึงลงไปที่คุกขี้ไก่
และสั่งปล่อยตัว มหาดเล็กคู่ใจทันที
และทรงเล่าเหตุการณ์ที่เจอมาด้วยความดีใจที่รอดชีวิตมา ได้

"อืม คำเจ้าเมื่อ 10 ปีก่อนเป็นจริง
ยังไงนิ้วก้อยด้วนก็ยังดี กว่าตายจริงๆ"
"พะยะค่ะ"
กษัตริย์จึงถามต่อ

"แล้วอยู่ในคุกขี้ไก่ เป็นไงบ้างล่ะหือ"
"ดีพะยะค่ะ"
กษัตริย์ทำหน้างง

"ดียังไง"
" ถ้ากระหม่อมไม่อยู่ในคุก ก็ทรงเสด็จตามท่านไปในวันนั้นด้วย
และคงจะโดนเผ่า กินคนกินไปแล้วพะยะค่ะ"